Thjeshtësia është e bukur.

Më pëlqen thjeshtësia e saj teksa më vështron me ata sy të kaltër të paprekur nga rimeli a lapsi i zi. E dua teksa fytyra e saj e pastër dhe e lëmuar mbetet e pahelmuar nga kimikatet e botës moderne. Do më lodronte zemra teksa do puthja buzën e purpurt pa qenë nevoja të përjetoja shijen e hidhur të një buzëkuqi, por të sajën stolisur me aromën e këndshme të trupit, mbuluar me melodinë e ëmbël e të lehtë të një parfumi. Me admirim e respekt ia shoh dhëmbët e bardha si rruaza të prera me mjeshtëri. Buzëqeshja aq e dëshirueshme i kalon si një valëz deti përsipra dhe bashkëpunon me gropëzat e këndshme në faqe. Pranë i derdhen flokët e dreja, të arta dhe të shpupuritura duke i mbuluar veshët e vegjël, bukur të rrumbullakosur.

Ajo mund të jetë e shkujdesur, por mbetet e bukur. E dua shkujdesinë e saj, kaosin, thjeshtësinë dhe përkujdesjen pa e tepruar. E dua flokëartën time. Sikur të mund ta dinte. Sikur të mund të guxoja ta prekja, të paktën vetëm një herë e sikur të ishte hera e fundit.

“Perëndimi i fundit.”

Juljan P. Abrashi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s