Prologu i romanit “Perëndimi i fundit”

perendimi i fundit fotoja
Prolog

Duhet të kesh durim nga verbëria e mendjes, i ka këmbët e gjata.
25 Mars 2029, Vicenca.

Sot ishte dita e kthimit, dita më e rëndësishme, ajo çfarë Viktori kishte pritur gjatë. Kishte punuar fort për këtë të ardhme prandaj buzëqeshja e lehtë i shihej në fytyrë nëpërmjet pasqyrës së makinës pas gati nëntë viteve. Dikur nuk e mendonte kurrë se do e arrinte këtë pikë, por a kishte më rëndësi? Atij, për herë të parë, i dukej vetja i paraqitshëm në pasqyrë dhe kjo i mjaftonte. E vetmja pjesë në fytyrën e tij, nofulla e dalë, nuk e shqetësonte. Shumë shpejt edhe ajo do rregullohej. Me syze dielli Bentli Platin të vlerës pak mbi 40 mijë euro, mbështetur mirë në sendilje, me një dorë te marshi dhe tjetrën te timoni, duke dëgjuar një muzikë të vjetër reperash amerikanë të viteve ‘90, vozit dhe vlon nga brenda. Mendja nuk i qëndronte as te pasuria, as te muzika, as te rruga e as në femra. Ai vlonte vetëm për të arritur një qëllim të vetëm i dukshëm i dështuar në të shkuarën, por lehtësisht i realizueshëm për të tashmen.

Ishte duke u futur në kthesën e lagjes për te shtëpia e tij nga e cila kishte dërguar punëtorë për t’u shpërngulur, kur përmendet nga instinkti. Një fëmijë kishte rënë me biçikletë në mes të rrugës dhe ai po i drejtohej me shpejtësi. Në sekondën e fundit kthen makinën dhe mundet ta shmangë. Ndalon fuqishëm në rrugë. Nëse nuk do ishte rripi, mend do kishte dalë nga xhami i përparmë.

“Për pak e vrava. Sa mirë që isha ende i vëmendshëm.”

Atë nuk e trembte asgjë, as burgu, as pasojat, as humbja e shpirtit të tij, por padyshim një fëmijë nuk mund ta dënonte, të paktën jo pa arsye. Pikërisht për këtë vendos mos i thotë fëmijës as edhe një fjalë të vetme, as t’i bëjë diçka. Fundja, fëmijë ishte. Ai kishte ende shumë për të mësuar mbi jetën, pakuptueshmërinë e saj dhe rreziqet e ndryshme. Kishte edhe për të mësuar sa e egër, e poshtër dhe dënuese mund të të kthehej jeta. Të vegjlit i kujtonin brishtësinë që e karakterizonte atë dikur, mungesën e forcës, paaftësinë për t’i dalë ballë shumë situatave, pasigurinë kapluese, trishtimin e thellë.

Mbyll sytë. Merr frymë thellë, qëndron një hov dhe pastaj fillon bashkëbisedon me veten. Si arrin të qetësohet, ngadalë nis makinën. Nuk kishte ecur as dhjetë metra kur hedh përsëri sytë për te pasqyra në kërkim për t’u kapur në po ato mendime të bukura në të cilën kishte ngecur pak më parë. Fillon përsëri të admirojë veten duke buzëqeshur instinktivisht, pastaj ngadalë ndërron shikimin për nga rruga. Papritur fillon kthjellohet ashtu i përhumbur dhe frenon menjëherë fuqishëm. Shihet përsëri me nxitim te pasqyra. Hunda i ishte zmadhuar në mënyrë të pakuptimtë dhe pa arsye. Duke hequr syzet me nxitim se mbase e gënjente imazhi i krijuar nga xhami cilësor dhe i errët, kupton se situata ishte akoma më keq. Sytë i ishin varur dhe i shëmtonin figurën, ndërsa nofulla i ishte zgjeruar. Nuk ishte pa gjumë dhe as nuk ishte makth sepse përndryshe do zgjohej me kohë. Ai as nuk u përplas. Në një moment iu duk e pakuptimtë, por edhe pse ishte hera e parë që i kishte ndodhur, ai arriti të hamendësojë se ku qëndronte problemi.

“Dreq. E di unë ç’meriton.”

I përplas syzet me furi. Rikoshet godasin xhamin e përparmë dhe pastaj kthehen tek ai. Nuk i dhembte ajo përplasje qesharake, por ajo hundë, ata sy, ajo nofull e ndryshuar nga ai veprim i vogël human. Nuk ishte koha dhe as momenti të bëhej si i shenjtë. Ishte tepër vonë për këto veprime dashamirëse dhe madje ishte tmerrësisht qesharake të sillej si hero duke e krahasuar me të vërtetat që fshihte. Kthen makinën fuqishëm, i afrohet fëmijës me shpejtësi dhe pastaj i ndalon para. Shkëmbejnë shikimet, asnjëri prej tyre nuk lëviz. Viktori zgjat duart te kroskoti në kërkim të dy dorezave mes rrëmujës. Pa hedhur më të voglin shpërqendrim, sikur ta njihte çdo centimetër të makinës së tij symbyllur, kërkon me durim. Si i gjen, i vesh qetë. Shikimet vazhdojnë të ngulitura e të bënin të mendoje se ishin ngjitur me të djaloshit. Del nga makina me qetësinë më të madhe. I afrohet pranë. Fëmija nuk trembet përsëri, por i përqendruar në pritje të veprimit të tij, pret se çdo të ndodhë. Ia ngrys vetullat, por përsëri djaloshi ishte guximtar ose i ngrirë deri në palcë me frikë. Viktori bën rreth e rrotull një kontroll të shpejtë me sy e veshë. Nuk ishte askush, prandaj nuk priti më. E ngre nga biçikleta në ajër për rrobash, fut dorën në brez dhe nxjerr prej andej një thikë të madhe. Me shpejtësi e rrotullon fëmijën, ulet në gjunjë duke e mbështet mbi gju, i zë gojën dhe me shpejtësi e mjeshtëri ia ngul thikën drejt e në zemër. Fëmija përpiqet të reagojë, por ai e shtrëngon. Askush nuk ishte, askush nuk e shihte, askush nuk mundej ta ndihmonte ose të paktën ashtu pretendonte ai.

Koka e tij e vogël i varet mbi pëllëmbë. Ngrihet dhe e hedh përtokë. E përçmon, shkund pluhurin e këpucëve dhe kthehet për te makina. Largohet. Në pasqyrë dëften veten. Po ata sy, po ajo hundë, ende asnjë ndryshim. Vazhdon vështron me vëmendje dhe krenari duke pritur. E dinte se do vinte, ai e priste ndryshimin. Buza i tregon copëza kënaqësie teksa sytë fillojnë i qartësohen dhe hunda i rregullohet. Nofulla fillon merr pamjen e plotë, pa pjesën e daljes. I zien egoja si kurrë më parë, thellësisht në shpirt. Duke u vështruar plot etje ndaj pamjes së re, dallon se edhe dhëmbët i ishin zbardhur, si gur të çmuar rrezëllitnin. Një shkëlqim shpërtheu në makinë aq sa, nëse e shihje drejtpërdrejt, edhe mund të verboheshe. I bie timonit disa herë nga gëzimi.

“Po, po, po. Hah-hah-ha”.

Kjo ishte shenja. Më në fund e arriti përsosmërinë, atë që u përpoq prej ditësh e mbase vitesh, por nuk mundi. Më në fund arriti atë ç’ka priti, pikërisht në momentin e duhur. Kishte ardhur dita e shumëpritur. Cila ditë?

Nga larg, Mefistofelini, veshur në pelerinë të zezë, e pa dhe ngrysi sytë me vetëkënaqësi. Më në fund arriti, ajo ç’ka nuk e priste, por ja që ndodhi e kjo mbase në momentin më të duhur. Ia kishte dalë. Ai ndihej fitimtari i vërtetë. E kishte marrë të brishtë dhe e kishte kthyer në një bishë të pandalshme, të pakontrollueshme dhe të lebetitur, por fundja të pafuqishëm para tij. E kishte futur pa e kuptuar në kafaz, e kishte lidhur me rrjetën e merimangës së mashtrimeve dhe gënjeshtrave e tani e zhyti përfundimisht. E kishte kthyer në të fuqishëm kundrejt të tjerëve, por ndërkohë bëhej akoma më i pamundur përpara tij. Këtë nuk e kishin zbuluar ende sytë e veshur me perde të Viktorit. Mefistofelini i trembej vetëm diçkaje që koha i kishte treguar se ishte më e fuqishme kundrejt bishave, por do luftonte deri në momentin e fundit për të fituar jo vetëm beteja si kjo, por edhe luftën. Frika e tij ishte dashuria.

Si e prisni ta shihte botën Viktori? Si mundet dikush ta shohë botën kur e kanë braktisur në landfillin e plehrave, mbledhur në një qese me idenë se ka ndërruar jetë? Kush do të mundej të bënte veprime të tilla te fëmija i tij? E urrente botën, sigurisht. Donte të hakmerrej kundrejt saj. Ta kthente në copëza të vogla dhe po të ishte aq gjigant në masë do të donte ta kishte të gjithën në dorë dhe ta shkërmoqte duke e pasur mes gishtit të madh dhe atij tregues. Si pluhur në kozmos ta hidhte, ta shpërndante, asnjë kokrrizë prej saj mos mbetej. Nuk e konceptonte dot jetën si çdokush. Ishte një i refuzuar, i shëmtuar, pavlerësi. Çdo ditë pasqyrimi lebetitës i kujtonte se kush ishte. Kur je i vogël ta reklamojnë jetën si të bukura libra që lexon. Me dashuri, me princër të kaltër, me princesha që ndihmojnë popullin, me bukuri të rralla, me lumturi, por pastaj kur rritesh dhe përplasesh me realitetin arrin të kuptosh sa ndryshon nga ajo reklamë e keqe. Sa do të donte të ishte bota ndryshe, të kishte një mision, të kishte një diçka, një kuptim. Mos ishe kaktusi i shkretëtirës, as shqiponjë e vetmuar e maleve, por një i thjeshtë mes turmës, i padukshëm. Ka që i urrejnë turmat. Ah, vetëm sikur ta dinin si ishte vetmia kur nuk e zgjidhje vetë.

“Si mundet të braktisësh pjellën tënde sepse fytyra e tij i përngjan asaj të një përbindëshi? Nuk përkufizohemi nga fizikja, kam edhe unë ndjenja. E mori kush këtë parasysh? Askush. Pse nuk mundeshin të shihnin përtej meje? Kur nëna ime e dashur, një e panjohur, e cila më gjeti dhe u përkujdes për mua, kaloi për në botën tjetër, u përmbys gjithçka në jetën time. Ajo jepte pak dritë dhe unë duroja pa gabuar, por pas ikjes së saj, errësira mbuloi zemrën time dhe nëse do mundesha, do hakmerresha edhe ndaj vetes. Do e vrisja këtë pamje përbindëshi nëntëdhjetë e nëntë herë dhe njëqind herë do e ngjallja për ta vrarë përsëri e përsëri derisa të lodhesha e fuqi mos kisha. Nuk e zgjodha vetë këtë pamje, ajo më zgjodhi mua.”– përsëriste këtë frazë me veten për të disatën herë Viktiori. Ah, këto mendime, nuk e linin të qetë të shkretin. A ka faj bota se ti u pengove në një dru të shtrembër?

Mefistofelini largohet, ndërkohë fëmija i shtrirë në rrugë zhduket sikur të mos kishte ekzistuar ndonjëherë. Ishte një provë iluzioni, të cilën Viktori nuk e kuptoi. Një iluzion ishte prova, por jo shpirti i tij i cili e mori përfundimisht rrugëtimin e errët dhe pa kthim. Tashmë ishte i zhytur në llumë, kokë e këmbë.

“Emri im është Viktor. Jo sepse kam fituar diçka në jetën time, por mjaftueshëm i kënaqur nëse do arrij atë për të cilën kam shitur shpirtin tim. Unë jam Viktori, ai i cili fiton dhe nuk humbet, dhe kjo është historia ime. Ishte shtator i vitit 2000 kur u dëgjuan të qarat e mia të para në landfillin e Sharrës, vite kaluar nga sot. Nëna ime, një e panjohur, më gjeti dhe më dërgoi në shtëpinë e saj të ftohtë. Ajo ishte një e zakonshme e kësaj jete e cila jetonte me çfarë fitonte nga grumbullimi i plehrave të ndryshme.
Nëna më kishte këshilluar mos dilja të takoja të tjerët dhe kjo më intrigonte sa për mirë ashtu edhe për keq. Kur nuk gjendej në shtëpi, unë dilja nga strofulla ime, strukesha diku dhe vështroja përtej rrugës. Shihja të zakonshëm, femra e meshkuj, me pamjen e tyre të djegur nga dielli apo dhëmbët e rëna apo edhe aromën e palarë të trupit që ndihej tejpërtej deri tek unë, por gjithsesi jo mjaftueshëm të përmbaja lotët e mia netëve të gjata ku i thosha Zotit se pse nuk u tregua i mëshirshëm me mua?! Ka qenë e vështirë të shihja veten në pasqyrë, sa e vështirë do ishte për dikë të më shihte mua? Sa të tjerë ndihen njësoj përtej këtij horizonti apo mes nesh? Të mohuar nga shoqëria, të distancuar, të treguar me gisht. Pse duhet shoqëria ta shohë të bukurën si të pranueshme? Sikur të mund të isha aq i fuqishëm sa ta fusja dorën time tejpërtej kraharorit dhe ta shkulja zemrën nga vendi dhe t’ua tregoja me sytë e kristaltë gati për të ndërruar jetë se zemra ime është njësoj porsi e tyrja.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s