Prolog. Faqja 5-6

Vrasim te gjithe

Prolog

31 dhjetor 1999, Tiranë, Shqipëri.

Ivelini përpiqej të pikturonte, por nuk mundej. Mendja e tij qëndronte vetëm në një vend, te lajmi i sotëm. I cingëronte në kokë çdo sekondë. Nuk mundej ta shmangte pavarësisht përpjekjeve. Mendimi vazhdonte të shfaqej duke mos u dorëzuar për t’u larguar. Teksa i mbylli sytë një çast, me shpresën se mund të lulëzonte një udhëtim i ri harrese në kokën e tij, mes heshtjes dëgjoi të qarat me dënesë të Nias në tualet. Sot mund të ishte duke u ndërmarrë vendimi më i vështirë i jetës dhe njëkohësisht dukshëm më i pashpresë. Situatë kaotike. Të dy i druheshin përfundimit të gabuar.

Jeta para këtij mëngjesi ishte e bukur për çiftin. Ai pikturonte, siguronte ndonjë të ardhur, ndërsa Nia studionte. Ivelini ka pasion pikturën. Kishte qenë një student me rezultate të larta, por, sa nga pamundësia, sa i shtyrë nga pasioni, vendosi të mos studionte. Për të ardhur keq, por si djalë i vetëm, pa prindër, zgjedhja e tij sado e pazakontë ndodhte të respektohej. Për fat të keq, para disa kohësh i humbi prindërit në një aksident automobilistik. Ishte vetëm nëntëmbëdhjetë vjeç dhe iu desh të përballej me jetën i ri.

Vendi ku ai qëndronte nuk i mbështeste mjaftueshëm qytetarët e tij, qofshin të vegjël në moshë, qofshin të mëdhenj, qofshin në nevojë a jo. Nëse nuk merreshin me politike duke u bërë pjesë e partive, apo të mos ishin të fuqishëm ekonomikisht, ishin të pavlerë, të harruar, të gjallë të vdekur, por Ivelini, pavarësisht këtij “privilegji”, i urrente servilizmat e kurrsesi nuk mund të shkonte sipas rrymës. Kështu e kishte përballur veten me mëshirën e “ku të të dërguarës së jetës”. Pikturonte rrugëve për të fituar të ardhura e klientë të tjerë të cilët e shihnin dhe mund të pëlqenin punën e tij, pastaj shkonte në shtëpi, mbaronte pikturat e lëna përgjysmë ose niste nga puna me porositë e reja. Dikur ishte hasur edhe në konflikte me disa policë, madje ia kishin konfiskuar disa piktura, por ai nuk tërhiqej. Dashuria nuk mund të ndalej. U detyrua të paguante taksa për çdo pikturë të shitur dhe taksë për vendin ku qëndronte. Taksë këtu dhe taksë atje, por, fundja, e tillë është jeta, një sfidë për t’u përballuar, jetuar e, në fund, për t’u larguar, sado duam a s’duam.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s