Prologu i romanit “Perëndimi i fundit”

Prolog Duhet të kesh durim nga verbëria e mendjes, i ka këmbët e gjata. 25 Mars 2029, Vicenca. Sot ishte dita e kthimit, dita më e rëndësishme, ajo çfarë Viktori kishte pritur gjatë. Kishte punuar fort për këtë të ardhme prandaj buzëqeshja e lehtë i shihej në fytyrë nëpërmjet pasqyrës së makinës pas gati nëntë … Continue reading Prologu i romanit “Perëndimi i fundit”

Romani “Perëndimi i fundit”

Dy fjalë paraprake për lexuesin Saga “Lufta qiellore”, një “serial” prej shtatë vëllimesh, vazhdon rrugëtimin e saj me romanin e dytë të titullur “Perëndimi i fundit”. Autori fillon të shpalosë pjesëza të tjera të nevojshme për të plotësuar tablonë dhe qëllimet e tij të thella e të fshehura. Ky rrugëtim është akoma e më enigmatik, … Continue reading Romani “Perëndimi i fundit”

Nuk ka shpëtim

Ajo qëndronte në kokën time si mendimet, gjithmonë aty. Përpiqesha ta kryqëzoja, por ishte e pamundur. Është si të dëshirosh mos marrësh frymë dhe ndërkohë të mund të jetosh. Nuk e di pse kohët e fundit kisha një dëshirë për ta bërë të lumtur dhe të buzëqeshte. E gënjeja veten se sa më shumë të … Continue reading Nuk ka shpëtim

Ajo kaos!

Qiej që bien nga qielli, jo yje. Kështu është ajo. Vullkan, vetëtimë, shi, pluhur dhe hi. Kaos. Buzëqeshje e ngurtë në zemër të ngurtë. Shpërfillëse, me sy të venitur, vetulla të thepisura ekuilibër marrëse, si humnera të përpijnë drejt refuzimit të përhershëm. Katakombi i lumturisë. Ajo e varros, njësoj si të mundesh të jesh me … Continue reading Ajo kaos!

Më ktheve skllav të dashurisë

Ti je ajo e cila ke lëshuar një bombë bërthamore mbi mua dhe uraniumi i dashurisë është shpërndarë në të gjithë territorin tim. Tashmë nuk ekziston më asnjë gjallesë gëzimi, as një bimë buzëqeshjeje dhe asnjë gjurmë jete. Mund të dukem vërtet i gjallë nga jashtë, ndryshe, por brenda shpirti ka vdekur e po tretet, … Continue reading Më ktheve skllav të dashurisë

Thjeshtësia është e bukur.

Më pëlqen thjeshtësia e saj teksa më vështron me ata sy të kaltër të paprekur nga rimeli a lapsi i zi. E dua teksa fytyra e saj e pastër dhe e lëmuar mbetet e pahelmuar nga kimikatet e botës moderne. Do më lodronte zemra teksa do puthja buzën e purpurt pa qenë nevoja të përjetoja … Continue reading Thjeshtësia është e bukur.

Deri kur kështu?

E lodhin njerëzit, bisedat, mentaliteti, injoranca, kultura e dobët, burokracitë, korrupsioni, plehrat në rrugë, buzëqeshja e palarë, aroma e keqe, bisedat me zë të lartë, të rinjtë e nënshtruar me mendjen vetëm "party", gjokset e të pasmet e ekspozuara. E lodhin mosrespektimi i një njeriu me pozitë të ulët shoqërore edhe pse fundja njeri është, … Continue reading Deri kur kështu?

Sikur të paktën të doje.

Sikur të paktën të doje, do ishe i lumtur. Të tjerët nuk ia dinë vlerën dhe trishtohen, por të duash ështe kaq e rëndësishme, më shumë se a të kthehet ndopak ndjenja pas. Nuk ka vdekje më për së gjalli sesa të jesh filiz pa gjakun që të vlon, rrjedhimisht ndjenjën që të çuket në … Continue reading Sikur të paktën të doje.

Pjesëz nga romani „Perëndimi i fundit.

Sikur të mund të ishe pranë meje, do e lija makinën në shtëpi. Nuk do më duhej. Do insistoja të merrnim autobuzin e të iknim gjetkë apo në vendin tonë të preferuar, aty larg botës e në majën e kodrës duke parë qytetin. Nuk do doja makinën sepse dua duart të jenë drejtuar tek ti, … Continue reading Pjesëz nga romani „Perëndimi i fundit.